czasy

kiedy szczerości tak mało w nas coraz bardziej

gdzie człowieka w człowieku odnaleźć trudno

gdy żyjąc dziś nie żyjesz dniem dzisiejszym

że nie powiedzieć to nie zrobić

a nie zrobić to nie czuć wcale

i tak pozostajemy zawieszeni między życiem a byciem

słowami a niedopowiedzeniami

marzeniami a rzeczywistością

wczoraj a jutro

kiedyś a nigdy

powiedz czy tego bezsens ma jakiś sens

niezauważalność chorobą cywilizacji

w jaki sposób i gdzie dostrzegasz w tym chaosie siebie bądź innych

przyszedłeś z niczym

odejdziesz z niczym

ale i tak całe życie poświęcisz próbom wypełnienia tej pustki

czy warto ciągle biegać za czymś

co nigdy nie będzie ci dane na zawsze

masz co masz

życie jedno

szansę nie próbę

drugie podejście nie nastąpi

idź albo nie wracaj wcale

byś nigdy powiedzieć nie mógł że

nie żyłem naprawdę

bo nie spróbowałem wcale żyć